De gesprekken tussen 2 koks…

De gesprekken tussen 2 koks (in het bijzonder als ze vrienden zijn en in hun vrije tijd) zijn altijd rijk aan argumenten en zeer inspirerend. Vooral smaakvol.

Net als gisteravond met mijn vriend Charles, in mijn keuken gezellig natafelen en genieten van ons samenzijn. Hij met zijn favoriete bier, ik met de dikke druppels van een Dolcetto d’Alba 2011, kerstcadeau van mijn lieve tante.

En praten, communiceren, kletsen, babbelen, converseren over het leven, hoe het gaat en hoe het zou moeten gaan.

Praten over vrouwen natuurlijk, maar ook over de effecten van een snufje kaneel tussen de laagjes lasagne, het paneren van vleeskroketten (bloem-eiwit-paneermeel, 2 uur laten rusten en weer beginnen met eiwit-paneermeel…), de Japanse kookcultuur en hoe duur een blauwvintonijn van 222 kilo kan zijn, hoe een bouillon maar ook wijn geklaard wordt, de nieuwste wonderlijke technieken van de tantrische yoga, onze recepten van de cantuccini vergelijken…

De horloge kijken, het sigaretje snel verbranden en de tijd beschuldigen omdat het zo snel gaat. Elkaar omarmen met een glimlach, op de schouders kloppen en de moed hebben om vast te stellen dat de enige echte conclusie van de hele avond is dat vrouwen onbegrijpelijk zijn.

 

Ridi e lascia ridere…

smile!

Door de jaren heen, heb ik geleerd om minstens 20 minuten per dag te lachen en glimlachen.

Het is goed voor het lichaam en de geest; lachen is bevrijdend, stimuleert de productie van endorfine en verbetert de bloedcirculatie, versterkt het ego en jouw eigen uitstraling, perfect als remedie tegen stress… en: lachen maakt de rimpels mooier.

Elke moment is voor mij geschikt voor een lach: Onder de douche, tijdens een wandeling in het bos, in de auto, tijdens het werk, voordat ik naar bed als ik terug denk aan de lange dag die bijna geweest is.

Moet wel bekennen dat ik de mooiste lach heb in mijn eentje als ik aan mijn beste vriend denk. Onze surrealistische conversaties en trivialiteiten, alle grapjes en  woordspelletjes… Ik denk aan Ugo en mijn gezicht opent zich in een mooi, explosieve lach, zo bijzonder is dat!

‘Een dag zonder te lachen is een verspilde dag’ – Charlie Chaplin

Herman…

simple-thoughts-herman-cake-600x400Ik heb een dochter. Isabel, 11 jaar jong. Mooi, zoet en vaak lief. Een schat van een meiske… Jammer dat ze mijn karakter heeft.

Een tijdje geleden stond er een jongen bij de deur, een klasgenootje van Isabel. Hij had in zijn handen een kom bedekt met een doek en een besmeurd A4tje. Met een klein stemmetje vroeg hij of ik dit alles aan Isabel zou willen geven.

‘JJJ-Ja, n…natuurlijk’, antwoordde ik stotterend. En blij en fluitend fietste hij snel van mij weg.

Mijn dochter kwam die dag chagrijnig thuis en erg onder de indruk van de ‘beau geste’ van Melchior was ze niet. Ze had ruzie met Melchior gehad, in de pauze op school. En haar woede was nog niet bekoeld.

Een paar dagen later zag ik die kom boven mijn kast in de studio, een elastiekje rondom om het doek vast te houden en mijn dochter met een schort om. In de keuken chaos op de werkbank met hier en daar sporen van melk, bloem en suiker, een garde en een spatel. En Isabel mij aan het wegsturen uit mijn koninkrijk (de keuken) met een heerszuchtig ‘wegwezen papa, ik moet voor Herman zorgen’.

Voor Herman zorgen? Wie is Herman? Die Melchior was al genoeg voor mijn zenuwen…

Ik moest meer weten over Herman en zijn bedoelingen…`s avonds toen Isabel in bed lag, sloop ik als een dief in de nacht naar mijn studio. Ik moest die doek optillen en weten wat er in die kom zat. In de verwachting de ontdekking van de wereld te doen, tilde ik de doek van de kom…en zag tot mijn verbazing alleen een dik, wit papje dat aan het rijzen was.

Omdat ik het natte, gerimpelde A4tje niet kon vinden, besloot ik mijn dochter te volgen in haar mysterieuze gedoe. Stiekem zag ik haar elke dag mijn kantoor binnen glippen en met een spatel het mengsel roeren. Als een klein lief heksje voegde ze verschillende ingrediënten toe aan het merkwaardige papje in de kom.

Groot was mijn verbazing en nieuwsgierigheid. Voor de eerste keer in mijn leven dacht ik aan de toekomst van mijn dochter. Onvergetelijk, een aanval van paniek om 3 uur ’s nachts… Oh god, zorg dat ze geen kokkin wordt.

Tien dagen na het bezoek van Melchior. Ik kom thuis na een opdracht en op de tafel staat een mooie cake. Super blij en met een trots gezicht zegt mijn dochter: ‘papa, je moet Herman proeven’!

Ja, Herman, de oneindige vriendschapskoek waarvan je steeds een klein stukje doorgeeft aan je vrienden.

http://nl.wikibooks.org/wiki/Kookboek/Vriendschapskoek